Και ο άνθρωπος σε κάθε του πνοή, σε κάθε του βήμα, σε κάθε του ματιά, σε κάθε ήχο που ακούει, σε κάθε λουλούδι που μυρίζει, σε κάθε τι που γεύεται οφείλει να ευχαριστεί, να ευγτνωμονεί, να λυώνει από ευγνωμοσύνη, να διαλύεται η καρδιά του, να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του απ την ευγνωμοσύνη που θα αισθάνεται για τα άπειρα χαρίσματα που ο Πανάγαθος Θεός του χάρισε. Να ευχαριστεί, να δοξολογεί, να ευγνωμονεί επειδή ο Πανάγαθος του τάχει δώσει ήδη όλα! Του τα χάρισε ήδη όλα!

Το κάνει;

Εγώ ο ταλαίπωρος άνθρωπος δυστυχώς δεν το κάνω.
Και δεν το κάνω όχι τόσο επειδη το ξεχνάω αλλά περισσότερο επειδή δεν βρίσκω τίποτε δικό μου να ανταποδώσω στον Πανάγαθο Θεό για τα άπειρα χαρίσματα που μου χάρισε. Γιατί ότι και αν ανταποδώσω δεν είναι δικό μου, είναι του Κυρίου. Ακόμα και ο λόγος της ευχαριστίας μου, της ευγνωμοσύνης μου και της δοξολογίας μου με την γλώσσα και την φωνή που μου χάρισε ο Θεός λέγονται.

Τι ανταποδώσω τω Κυρίω περί πάντων ών ανταπέδωκέ μοι;

Αντί να ψάχνω για χαρίσματα και χαρισματούχους ας αρχίσω να ευχαριστώ, να ευγνωμονώ και να δοξολογώ για τα άπειρα χαρίσματα που μου έχει ήδη χαρίσει ο Πανάγαθος Θεός.
Επειδή ο καιρός περνάει και το τέλος έρχεται και η αχαριστία προς Αυτόν που μου χάρισε τα πάντα είναι πολύ μεγάλο αμάρτημα και κινδυνεύω να μείνω αναπολόγητος την ώρα της κρίσης.

Το ίδιο και ο πνευματικός άνθρωπος.

Ώσπερ εν νυκτί τοις αισθητοίς οφθαλμοίς εν εκείνω τω τόπω βλέπομεν μόνον ένθα άν του φωτός τον λύχνον ανάψωμεν, ο δέ λοιπός άπας κόσμος τό καθ’υμάς νύξ εστίν, ούτε τοίς εν νυκτί αμαρτημάτων καθεύδουσιν ο αγαθός δεσπότης φώς μικρόν γίνεται, Θεός ών τοίς πάσιν αχώρητος, φειδόμενος της ασθενείας ημών. Καί τότε αίφνης αναβλέπων ο άνθρωπος καί θεωρών τήν φύσιν των πάντων, ώς ούποτε αυτήν εθεάσατο, εκπλήττεται και ανωδύνως αυτόματα προχέει τα δάκρυα, δι ών καθαίρεται και βαπτίζεται το δεύτερον βάπτισμα, βάπτισμα εκείνο, ό λέγει διά των ευαγγελίων ο Κύριος, «Εάν μή τις γεννηθή δι’ ύδατος και Πνεύματος, ού μή εισέλθη εις την Βασιλείαν των Ουρανών». Καί πάλιν, «Εάν μή τις γεννηθή άνωθεν», άνωθεν δέ ειπών την εκ του Πνεύματος ηνίξατο γέννησιν.

Το πρότερον βάπτισμα έχει το ύδωρ προϋπογράφον τα δάκρυα, έχει το μύρον του χρίσματος προσημαίνον το νοητόν μύρον του Πνεύματος. Το δέ δεύτερον ουκέτι τύπος της αληθείας, αλλ’ αυτή εστιν η αλήθεια.

Ταύτα επανελάμβανεν αδιαλείπτως ο αδελφός εκείνος, καθ’ όλον τον καιρόν της ζωής αυτού, ίνα όταν ήθελε συμβή εις αυτόν πειρασμός ή θλίψις, δυνηθή να υπομείνη μετά ευχαριστήσεως καί ωφεληθή.

Είθε καί ημείς να υπομείνωμεν μετά ευχαριστήσεως τα επερχόμενα εις ημάς λυπηρά, καί να ωφεληθώμεν διά τής χάριτος του φιλανθρώπου Θεού, εις τόν οποίον πρέπει δόξα καί κράτος εις τούς αιώνας. Αμήν.